ศูนย์การเรียนรู้และพัฒนาเชิงสร้างสรรค์งานฝีมืออีสาน

ประทับเวลา Excel: 30/05/2019 21:34:50 หัตถกรรมอีสานสินค้าที่มีคุณค่าใช้ระยะเวลานานทำด้วยความประณีตนั้นมีผู้ผลิตจำนวนมาก แต่ราคาขายไม่คุ้มค่ากับวิธีการและขั้นตอนในการผลิต เพราะผู้ผลิตมีความชำนาญในรูปแบบเดิมที่มีมากในตลาดสินค้าประเภทเดียวกัน สินค้าขาดการพัฒนาลวดลายและรูปแบบให้ตรงตามความต้องการของตลาด เพราะยังขาดพื้นที่ฝึกฝนหาความรู้ ขาดพื้นที่จัดแสดงส่งเสริมการขาย ที่มีการพบกันระหว่างผู้ผลิตกับผู้ประกอบการ ศูนย์การเรียนรู้และพัฒนาเชิงสร้างสรรค์งานฝีมืออีสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ ฝึกฝนทักษะทางการผลิต พัฒนาสินค้าให้เกิดความแปลกใหม่และหลากหลาย ให้เป็นตัวเลือกที่ดีเป็นที่ต้องการของตลาด และเพิ่มมูลค่าให้สินค้ามีราคาสูงยิ่งขึ้น วิทยานิพนธ์นี้ศึกษาเบื้องต้นเกี่ยวกับประเภทและวิธีการขั้นตอนทางการผลิตของงานหัตถกรรมอีสานที่สามารถพัฒนาต่อไปได้ และศึกษาแนวคิดการออกแบบของสถาปัตยกรรมอีสาน เพื่อนำมาออกแบบอาคารที่ผสมผสานความเป็นพื้นถิ่นให้ลักษณะของโครงการมีเอกลักษณ์และความชัดเจนยิ่งขึ้น พร้อมทั้งศึกษารูปแบบอาคารการเรียนรู้ เพื่อนำมาออกแบบพื้นที่ใช้สอยที่ช่วยส่งเสริมการเรียนรู้ให้มีความหลากหลายและความเหมาะสม โครงการและงานออกแบบศูนย์การเรียนรู้และพัฒนาเชิงสร้างสรรค์งานฝีมืออีสาน มีรายละเอียด ดังนี้ 1. ลักษณะโครงการ เป็นอาคารการเรียนรู้ มีองค์ประกอบ คือ ส่วนการเรียนรู้สำหรับฝึกฝนทักษะ พัฒนาการผลิตและส่งเสริมการเรียนรู้ต่างๆ ซึ่ง ได้แก่ ห้องกิจกรรมการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ ห้องสมุด ห้องจัดแสดงถาวรและชั่วคราว ห้องทำงานอเนกประสงค์ ส่วนบริการโครงการ ได้แก่ ร้านอาหาร ร้านกาแฟ ร้านขายสินค้า ห้องประชุมสัมมนา และส่วนสนับสนุน ได้แก่ พื้นที่กิจกรรมกลางแจ้ง ห้องสำนักงาน ห้องงานระบบ พื้นที่จอดรถ โครงการมีพื้นที่ใช้สอยรวม 5,242 ตารางเมตร โดยประมาณ 2. โครงการตั้งอยู่บนพื้นที่โกดังเดิม ใกล้มหาวิทยาลัยขอนแก่นและสนามบินขอนแก่น สามารถเชื่อมต่อกับกลุ่มผู้ใช้สอย และกลุ่มนิสิตนักศึกษาได้ดี เนื่องด้วยพื้นที่โครงการติดถนนหลวงเชื่อมต่อไปยังต่างจังหวัด ทำให้มีการสัญจรและการคมนาคมที่สะดวก ที่ดินมีขนาดประมาณ 7 ไร่ 3. แนวความคิดในการออกแบบ ใช้รูปแบบการวางแนวอาคารในแนวราบมีชานเชื่อมพื้นที่กิจกรรมให้ต่อกันได้ทั้งหมด มีพื้นที่กิจกรรมกลางแจ้งเป็นคอร์ทกลาง และพื้นที่กิจกรรมกลางแจ้งที่ด้านหน้าโครงการเพื่อทำกิจกรรมของโครงการและกิจกรรมชุมชน รูปแบบอาคารที่ใช้คือรูปแบบผสมสานระหว่างสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นกับสถาปัตยกรรมในปัจจุบัน เพื่อให้เกิดความกลมกลืนกับบริบทที่ตั้ง และลักษณะของรูปแบบโครงการ 4. ภาพรวมอาคารโครงการมีลักษณะเป็นห้องต่อกันด้วยชานรูปตัวยู มีทางเชื่อมระหว่างกันที่ตรงแกนกลาง ยกใต้ถุนสูง มีพื้นที่กิจกรรมกลางแจ้งที่ตรงกลางเป็นคอร์ด สูง 2-3 ชั้น ลักษณะหลังคาเพิงหมาแหงนซึ่งมีความสูงของระดับหลังคาที่ต่างกัน โดยส่วนที่สูงที่สุดของโครงการคืออาคารส่วนการเรียนรู้ มีพื้นที่ 3 ชั้น เพื่อเน้นลักษณะของกิจกรรมและอาคารหลักให้ชัดเจน สามารถเข้ามาภายในโครงการได้ทั้งทางเดินเท้าและรถยนต์ส่วนตัว จากการออกแบบรูปแบบของอาคารการเรียนรู้ หากไม่มีความสอดคล้องกับกลุ่มผู้ใช้จะทำให้เกิดการเข้าถึงยาก ดังนั้นจึงออกแบบลักษณะรูปแบบอาคารที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน มีพื้นที่เปิดโล่งในการทำกิจกรรมร่วมกัน สร้างบรรยากาศความคุ้นชินและกล้าเข้าใช้งาน ผนวกกับการเรียงลำดับการเรียนรู้ หากจัดวางให้เข้าถึงพื้นที่การเรียนรู้ในเนื้อหาทฤษฎีก่อน จะเป็นการเรียนรู้ที่เป็นทางการและเคร่งเครียดมากเกินไป ดังนั้นจึงจัดวางพื้นที่เรียงลำดับการเรียนรู้ตามความเข้มข้นของเนื้อหา โดยเริ่มจากพื้นที่การเรียนรู้เชิงนันทนาการไปสู่เนื้อหาทฤษฎี