สถานีขนส่งรถโดยสารสาธารณะ จังหวัดอุบลราชธานี
ผู้แต่ง: กชกร รัตนตสร้อย 57011110005
สาขา: สถาปัตยกรรม
อาจารย์ที่ปรึกษา: อาจารย์วิภา พันธวงศ์
ปีที่เผยแพร่: 2563
ยอดเข้าชมเอกสาร: 0 ครั้ง
Keyword: สถานีขนส่ง
ไฟล์/ลิงก์
เปิดเอกสาร
บทคัดย่อ
ประทับเวลา Excel: 23/04/2020 01:59:54
ในปัจจุบันการที่ประชาชนให้ความสำคัญกับการใช้รถส่วนตัวในการเดินทางกันมากขึ้น ส่งผลให้ประเทศไทยเป็น ประเทศที่รถติดมากที่สุดเป็นอันดับที่หนึ่งของโลก โดยเฉลี่ยคนไทยจะเสียเวลาประมาณ 61 ชั่วโมงต่อปีจากการเผชิญ ปัญหารถติดบนท้องถนน จึงเกิดเป็นโครงการสถานีขนส่งสาธารณะขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ประชาชน ประหยัด ค่าใช้จ่ายเรื่องการเดินทาง รวมไปถึงลดการใช้งานรถโดยส่วนตัวโดยไม่จำเป็น วิทยานิพนธ์เล่มนี้ได้ศึกษาเกี่ยวกับแนวทางการแก้ปัญหาการใช้งานรถโดยสารสาธารณะ วัสดุที่เหมาะสมกับพนื้ที่ สถาปัตยกรรมแบบยั่งยืนรวมไปถึงพฤติกรรมของผู้ใช้โครงการ ซึ่งนำมาวิเคราะห์ในการออกแบบ แนวคิดอาคาร การเลือก ที่ตั้งและกำหนดกิจกรรมในพนื้ที่ เพื่อหาแนวทางการออกแบบอาคารสาธารณะอย่างเหมาะสม มีรายละเอยีดดังนี้ รูปแบบอาคารสถานีขนส่งรถโดยสารสาธารณะ มีรายละเอียดดังนี้ 1. ลักษณะโครงการเป็นโครงการประเภทสาธารณะ มีองค์ประกอบหลักคือพื้นที่จำหนา่ยตั๋วรถโดยสาร พื้นที่พักคอย ชาน ชาลาและพนื้ที่จอดรถโดยสาร องค์ประกอบรองคือส่วนของร้านค้าและบริการ ร้านอาหาร ห้องพักเป็นต้น ซึ่งใช้พื้นที่ ทั้งหมด 8439.902 ตารางเมตร 2. โครงการตั้งอยู่ที่ ตำแหน่งที่ตั้งเดิมของตลาดนัดขายสินค้ามือสอง ตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัด อุบลราชธานี โดยลักษณะของที่ตั้งโครงการเป็นที่โล่งกว้างอยู่ติดกับถนนเลี่ยงเมืองอุบลราชธานี ขนาดที่ตั้งโครงการ 22282.13 ตารางเมตร 3. แนวความคิดในการออกแบบคือ เน้นความสะดวกสบายของการใช้บริการ การสัญจรมุมมองภายในโครงการที่เข้าถึง ง่าย ไม่ซับซ้อน นอกจากนั้นยังคงแนวคิดของสถาปัตยกรรมที่ยังยืน ประหยัดพลังงานรวมถึงสภาพแวดล้อมพื้นที่สีเขียว ภายในโครงการ 4. อาคารจัดวางเป็น2กลุ่ม โดยการใช้งานรถโดยสารเป็นเกณฑ์คือ อาคารของผู้ใช้บริการรถบัสเป็นอาคารหลักรวมถึง ร้านค้าและบริการ อาคารของผู้ใช้บริการรถตู้และรถยนต์2แถวที่จะเข้าไปในตัวเมืองและต่างอำเภอ แบ่งเป็นโซนชัดเจน งา่ยต่อการเข้าถึง โครงการตั้งอยู่ห่างตัวเมืองติดกับถนนเลี่ยงเมืองอุบลราชธานี จากโครงการเดินที่มีพนื้ที่รองรับผู้ใช้งานไม่เพียงพอ รวมถึงการจัดเส้นทางการสัญจรของรถโดยสารที่ใช้เส้นทางเดียวกันไม่แบ่งเลนส์ทำให้มีการสวนเลนส์ไม่เป็นระเบียบ จึง แก้ปัญหาโดยกระจายกลุ่มของอาคารโดยแบ่งตามการเดินทางและการใช้งานรวมถึงการจัดทางสัญจรของรถโดยสารที่ ชัดเจนง่ายต่อการสัญจรยิ่งขึ้น