ศูนย์การเรียนรู้การอนุรักษ์นกน้้าในพื้นที่ชุ่มน้้าบึงโขงหลง

ประทับเวลา Excel: 04/09/2021 13:33:18 นกน้ำหรือนกที่อยู่ในบริเวณพื้นที่ชุ่มน้ำเป็นตัวบ่งชี้ถึงของความอุดมสมบูรณ์ของระบบนิเวศในพื้นที่ชุ่มน้ำนั้น ๆ ได้เป็นอย่างดี การศึกษาธรรมชาติที่ไม่ได้เคารพธรรมชาติซึ่งมีส่วนทำให้จำนวนของนกลดลง อาจนำมาสู่การเพิ่มจำนวนของแมลงศัตรูพืช และการเลือกใช้สารเคมีทางการเกษตร ทั้งนี้สถานศึกษารอบพื้นที่ชุ่มน้ำบึงโขงหลงมีการจัดทำเป็นรายวิชาในชั้นเรียนเกี่ยวกับนกในชุมชนและนกในบึงโขงหลงเพื่อเป็นตัวเชื่อมระหว่างเยาวชนและสิ่งแวดล้อม โดยเน้นการศึกษานอกห้องเรียนเป็นหลักให้ตระหนักถึงคุณค่าที่ควรแก่การรักษาจึงเกิดแนวความคิดที่จะนำสถาปัตยกรรมที่เชื่อมคนระหว่างนกน้ำให้เป็นแหล่งเรียนรู้ โดยคำนึงถึงสวัสดิภาพและเคารพถิ่นอาศัยของนกน้ำร่วมด้วย ทั้งรูปแบบสถาปัตยกรรมที่เป็นมิตรต่อนกน้ำและการใช้สอยพื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด วิทยานิพนธ์เล่มนี้ศึกษาเกี่ยวกับพฤติกรรม การอยู่อาศัยของนกน้ำในพื้นที่ชุ่มน้ำบึงโขงหลงและบริบทโดยรอบที่เกี่ยวข้องเพื่อหาแนวทางในการออกแบบสถาปัตยกรรมสำหรับการศึกษานกน้ำในธรรมชาติให้เกิดการรบกวนนกน้ำให้น้อยที่สุด โดยวิธีการคือศึกษารูปแบบอาคารที่เป็นมิตรต่อนกและสิ่งแวดล้อม มีการนำวัสดุท้องถิ่นมาใช้ร่วมด้วย และการศึกษาช่องเปิดของอาคารที่ใช้สำหรับสังเกตการณ์เพื่อให้เกิดการอำพรางสายตาจากนกน้ำ รวมทั้งระยะปลอดภัยของนกน้ำระหว่างพื้นที่สังเกตการณ์กับพื้นที่กิจกรรมของผู้ใช้งาน ผลการออกแบบสถาปัตยกรรมอาคารศูนย์การเรียนรู้การอนุรักษ์นกน้ำในพื้นที่ชุ่มน้ำบึงโขงหลง มีรายละเอียดโดยคร่าว ดังนี้ 1. ลักษณะโครงการเป็นอาคารสาธารณะ ในส่วนของกิจกรรมที่เป็นปฏิสัมพันธ์ของผู้ใช้งานแบ่งเป็นพื้นที่นิทรรศการ 3 อาคาร มีพื้นที่สำหรับบริการข้อมูลนักท่องเที่ยว ห้องสมุด พื้นที่สำหรับการเรียนการสอน พื้นที่ค้าขายสินค้าชุมชน และลานกิจกรรม ในส่วนของกิจกรรมศึกษาธรรมชาติแบ่งเป็นหอสังเกตการณ์และเส้นทางศึกษาธรรมชาติ 2. ที่ตั้งโครงการตั้งอยู่ที่ดอนสวรรค์ที่ตั้งของสำนักงานเขตห้ามล่าสัตว์ป่าบึงโขงหลง ตำบลบ้านต้อง อำเภอเซกา จังหวัดบึงกาฬ ภายใต้สังกัดกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช 3. แนวคิดในการออกแบบเน้นการนำวัสดุท้องถิ่นมาใช้เป็นส่วนประกอบของอาคาร เช่น ใบปาล์ม เส้นใยปาล์มน้ำมันซึ่งเป็นวัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตรและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงแนวคิดของบังไพร คือ การอำพรางสายตาจากนกด้วยวัสดุข้างต้นและการใช้ช่องเปิดสำหรับพื้นที่สังเกตการณ์ 4. รูปแบบโครงการเป็นกลุ่มอาคาร การวางผังของอาคารจะเป็นไปตามบริบทโดยรอบและแนวของต้นไม้ ลักษณะอาคารเป็นรูปทรงจั่วโครงสร้างเหล็กซึ่งมีแนวความคิดมาจากเต็นท์บังไพร นำใบปาล์มมาเป็นส่วนประกอบหลังคา ในส่วนของพื้นที่ศึกษาธรรมชาติจะเป็นโครงสร้างเหล็กเช่นกัน เช่น หอดูนกสูง 12.60 เมตร มีไม้และเส้นใยปาล์มเป็นองค์ประกอบ การออกแบบสถาปัตยกรรมที่เป็นศูนย์การเรียนรู้เชิงอนุรักษ์เชื่อมระหว่างคนกับนกโดยคำนึงถึงสวัสดิภาพของนกในพื้นที่ ด้วยแนวความคิดการอำพรางสายตา การเลือกใช้ช่องเปิดของอาคารและงดใช้กระจกที่จะส่งผลเสียต่อนกในพื้นที่ การนำวัสดุที่เกี่ยวข้องกับชุมชนมาเป็นส่วนประกอบของโครงการเพื่อสร้างเอกลักษณ์ให้กับพื้นที่เกิดปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนและคนกับนก