สวนสัตว์ เพื่อการเรียนรู้ธรรมชาติ และ สิ่งแวดล้อมสำหรับสัตว์

ประทับเวลา Excel: 04/10/2021 08:51:32 จากรายงานขององค์การกองทุนสัตว์ป่าสากลโลก (WWF) แสดงให้เห็นว่าความหลากหลายทางชีวภาพของโลกลดลงร้อยละ 58 โดยเป็นผลมาจากพฤติกรรมการใช้ชีวิตของมนุษย์ซึ่งสอดคล้องกับข้อมูลจากสำนักงานนโยบายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กล่าวว่าสัตว์มีกระดูกสันหลังจากตัวอย่าง 2276 ชนิดในประเทศไทยพบว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว 8 ชนิดในขณะที่ทั่วโลกต่างเกิดโครงการอนุรักษ์ขึ้นมากมาย รวมถึงประเทศไทยที่มี พรบ.สงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า แต่ก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาสภาพแวดล้อมของสัตว์ที่เสื่อมโทรมมาจากพฤติกรรมการใช้ชีวิตของมนุษย์ได้ สวนสัตว์ ถือเป็นสถานที่แสดงสัตว์ป่านอกที่อยู่อาศัยโดยมีวัตถุประสงค์ในการศึกษาความเป็นอยู่ของสัตว์ป่า และเป็นพื้นที่พักผ่อนหย่อนใจให้แก่ประชาชน โดยเป็นพื้นที่ส่งเสริมให้มีการรักษาและเพาะพันธุ์สัตว์ป่าไม่ให้สูญพันธุ์ โดยจากบทบาทข้างต้นของสวนสัตว์สามารถตอบสนองปัญหาสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ได้ โดยการให้ความรู้กับนักท่องเที่ยวในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ รวมทั้งการเพิ่มคุณภาพการใช้ชีวิตของสัตว์เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายการอนุรักษ์ จึงเกิดโครงการเสนอแนะสวนสัตว์เพื่อการเรียนรู้ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมสำหรับสัตว์ ผลการออกแบบสถาปัตยกรรม สวนสัตว์เพื่อการเรียนรู้ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมสำหรับสัตว์ มรรายละเอียดดังนี้ 1. ลักษณะโครงการ สวนสัตว์เปิด (Open Zoo) ถือเป็นรูปแบบของสวนสัตว์ที่เปิดให้สัตว์อยู่ในพื้นที่ขนาดกว้างโดยสัตว์จะไม่ถูกกักขังในบริเวณที่คับแคบ โดยมีพืชพรรณที่ปลูกตามสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติของสัตว์โดยมีวัตถุประสงค์ในการเป็นแหล่งความรู้เชิงนิเวศโดยมีการออกแบบพื้นที่จากพฤติกรรมและถิ่นที่อยู่อาศัยของสัตว์ 2. ที่ตั้ง การกำหนดเนื้อหาความรู้ที่ใช้ในการศึกษาสถานการณ์สัตว์ป่าในประเทศไทยและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เพื่อกำหนดสัตว์ที่จะนำมาจัดแสดงและเพาะพันธุ์ เป็นการรักษาสัญชาติญาณของสัตว์ป่าไว้เพื่อให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ในธรรมชาติต่อไปได้ โดยใช้ข้อมูล สถานการณ์สัตว์ป่า และเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าในการเลือกที่ตั้งโครงการเพื่อให้สอดคล้องกับบริบทของสัตว์ป่าที่จะนำมาจัดแสดงโดยพื้นที่โครงการต้องอยู่ใกล้กับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า และอยู่ในรัศมีการเดินทางจากโรงพยาบาลสัตว์ป่าไม่เกิน 25 นาที โดยพื้นที่ต้องมีขนาดเพียงพอต่อความต้องการของสัตว์ 3. แนวคิด การออกแบบ โซนนิ่ง(Zoning) ใช้การออกแบบพื้นที่การจัดแสดงสัตว์ให้มีความใกล้เคียงกับธรรมชาติมากที่สุดโดยวิเคราะห์จากพฤติกรรมและความต้องการของสัตว์เพื่อใช้ในการกำหนดพื้นที่อาศัยของสัตว์ป่า 4. รูปแบบการแบ่งเส้นทางการสัญจรของผู้ใช้งาน คือ ผู้ดูแลสัตว์เข้าถึงพื้นที่ดูแลสัตว์ได้สะดวกโดยกำหนดเส้นทางสัญจรไว้สำหรับเจ้าหน้าที่โดยรอบโครงการ เส้นทางของสัตว์จะถูกออกแบบให้ใกล้เคียงกับธรรมชาติโดยคำนึงจากกิจวัตรประจำวันที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ซึ่งสอดคล้องกับเส้นทางการรับชมของนักท่องเที่ยวโดยมีรูปแบบการรับชมทั้งหมด 3 รูปแบบโดยอ้างอิงจากการศึกษาพฤติกรรมสัตว์ตามธรรมชาติได้แก่ การรับชมเส้นทางระดับพื้นดิน การรับชมเส้นทางระดับใต้พื้นดิน และการรับชมเส้นทางระดับพื้นที่สูง การออกแบบสวนสัตว์เพื่อการเรียนรู้ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมสำหรับสัตว์ โดยมีเป้าหมายในการเป็นพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่เน้นการศึกษาและเพาะพันธุ์สัตว์ป่า เพื่อนำไปปล่อยคืนสู่ธรรมชาติโดยการจำลองพื้นที่ตามธรรมชาติของสัตว์ขึ้นมาจากการศึกษาพฤติกรรมของสัตว์แต่ละชนิดอีกทั้งยังออกแบบเส้นทางการรับชมสัตว์รูปแบบใหม่ขึ้นมาเพื่อไม่ไปรบกวนที่อยู่อาศัยของสัตว์ในโครงการ โดยเป็นการจำลองการศึกษาวิธีชีวิตของสัตว์ในธรรมชาติ