ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมข้าวทุ่งกุลา บ้านเหม้า อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด

ประทับเวลา Excel: 19/06/2023 13:21:19 ชื่อวิทยานิพนธ์ ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมข้าวทุ่งกุลา บ้านเหม้า อำเภอสุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด ชื่อผู้ทำวิทยานิพนธ์ นางสาวอรญา เพ็ญจันทร์ อาจารย์ที่ปรึกษา ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. อมฤต หมวดทอง สาขาวิชา สถาปัตยกรรม ปีการศึกษา 2565 บทคัดย่อ ทุ่งกุลาร้องไห้ถือเป็นแหล่งเกษตรกรรมการทำข้าวส่งออกที่ใหญ่ที่สุดในภาคอีสานครอบคลุมพื้นที่ถึง 5 จังหวัด เป็นอู่ข้าวอู่น้ำหล่อเลี้ยงชีวิตของชาวอีสานและชาวไทยในประเทศมาอย่างช้านานวัฒนธรรมอันเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น “การทำนา” ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เป็นภูมิปัญญาที่ได้สืบทอดต่อกันมา แต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงของเศรษฐกิจและค่านิยมที่เปลี่ยนไป ทำให้การทำนาไม่มีบทบาทมากเท่าที่ควร โครงการศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมข้าวทุ่งกุลา เป็นการนำเสนอเกี่ยวกับเนื้อหาและความสำคัญของการทำนาและข้าวในทุ่งกุลาร้องไห้ เพื่อทำให้เกิดการเรียนรู้และการมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมในโครงการสร้างความเข้าใจวิถีชีวิตชาวอีสาน วิทยานิพนธ์ฉบับนี้จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษาสายพันธุ์ข้าวในทุ่งกุลาร้องไห้ ศึกษากระบวนการการเติบโตของข้าวหอมมะลิ และเรียนรู้ ขั้นตอนการทำนาตั้งแต่การหว่านเมล็ดไปจนถึงการเก็บเกี่ยวและแปรรูปเพื่อสร้างมูลค่าให้กับข้าว เพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์หาแนวทางในการออกแบบ ให้สอดคล้องกับความต้องการผู้ใช้งานภายในโครงการ ผลการออกแบบสถาปัตยกรรมอาคาร ศูนย์การเรียนรู้วัฒนธรรมข้าวทุ่งกุลา บ้านเหม้า อำเภอ สุวรรณภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด มีรายละเอียด ดังนี้ 1. ลักษณะโครงการ เป็นโครงการประเภทศูนย์การเรียนรู้ โดยมีองค์ประกอบหลัก คือ ส่วนกาเรียนรู้ ส่วนเรียนรู้จริง ส่วนที่พัก และมีพื้นที่ทำกิจกรรมการดำนาเกี่ยวข้าว ลานชิมข้าวหลากหลายสาย พันธุ์ มีพื้นที่ใช้สอยทั้งหมด 4,283.18 ตารางเมตร 2. ที่ตั้งโครงการ ตั้งอยู่ในพื้นที่ทุ่งกุลาร้องไห้ ชุมชนบ้านเหม้า อำเภอสุวรรณภูมิ เป็นชุมชนที่มีความ พร้อม เนื่องจากมีการแปรรูปผลิตภัณฑ์โอทอปจากข้าวที่มีชื่อเสียงในจังหวัดร้อยเอ็ด อยู่ใกล้ แหล่งท่องเที่ยวทาง วัฒนธรรม มีพื้นที่ทั้งหมด 6 ไร่ 3 งาน 8 ตารางวา 3. แนวความคิดการออกแบบ เป็นอาคารแบบผังกระจายตัว โดยได้จำลองผังอาคารให้เหมือนกับ หมู่บ้านชุมชนอีสาน ประกอบไปด้วย ลานข้าวหอมที่เป็นแหล่งรวมคนทำกิจกรรมเหมือนกับศาลา กลางบ้าน 4. ภาพรวมอาคารมีลักษณะเป็นผังอาคารกระจายตัว เป็นเรือนไม้ยกใต้ถุนหลังคาจั่วคล้ายกับยุ้งข้าว โดยรวมเป็นอาคารชั้นเดียว มีอาคารสองชั้นคือ ส่วนร้านอาหารและนิทรรศการ โซนหลักๆ มี 4 โซน คือ โซนนิทรรศการ โซนลานกิจกรรม โซนร้านอาหาร โซนห้องพัก การออกแบบอาคารพื้นถิ่นที่เคารพบริบทชุมชน โดยการวางผังอาคารให้เป็นแบบกระจายตัวไม่เป็นกลุ่มทำให้อาคารภายในโครงการไม่บดบังบ้านพักอาศัยในชุมชน เน้นพื้นที่ทางการเกษตรการทำนาข้าวอินทรีย์ปลอดสารพิษ เพื่อสร้างบรรยากาศจากภายในสู่ภายนอกโครงการ ใช้วัสดุจากท้องถิ่น โดยใช้ไม้ตะแบกในการก่อสร้าง